Τριγκώνης:


Ο Κώστας Τριγκώνης, κατά την ομιλία του, υπογράμμισε: "Η πρώτη μου αγάπη ήταν το μπάσκετ. Ήθελα κάποια στιγμή να φύγω στην Αμερική για να γίνω προπονητής. Αυτό που μου άρεσε πολύ στο μπάσκετ ήταν η στρατηγική και η τακτική. Συν το ότι είχα μια αναλυτική σκέψη που με βοηθούσε σε πολλά τεχνικά ζητήματα. Δυστυχώς, όμως, όταν πήγα στα ΤΕΦΑΑ, επειδή μπήκα στην ιστιοπλοΐα ως πανελληνιονίκης, δεν είχα το δικαίωμα να αλλάξω ειδικότητα. Ήμουν ο πρώτος ιστιοπλόος στην Ελλάδα που είχα μάνατζερ. Ασχολήθηκα κι εγώ λίγο με τους παίκτες αλλά η μετέπειτα ενασχόλησή μου με τους παίκτες -ως βοηθός γιατί δεν υπήρξα ποτέ μάνατζερ- με άφησε με ανοιχτό το στόμα, γιατί κάποιοι παίκτες ήταν κακομαθημένοι. Μιλάμε για εποχή προ 2004. Αναρωτιόμουν, για παράδειγμα, για ποιο λόγο εγώ να πρέπει να πάρω τα παπούτσια των παικτών για να τα πάω στο σπίτι τους...

Κάποια στιγμή, έτσι, δεν συνέχισα πάνω σε αυτό. Βρήκα, βέβαια και καλά παιδιά αλλά και καλούς αθλητές, όπως ο Πέτζα Στογιάκοβιτς που δούλευε πολύ. Γι' αυτό έκανε αυτά που έκανε στην καριέρα του. Αυτή την στιγμή έχω δύο δουλειές, είμαι προπονητής στην Ολυμπιακή ομάδα της Ολλανδίας και κάνω προπόνηση γύρω στις 7 ώρες την ημέρα, στα 50 μου. Παίρνοντας την πάσα από τον κ. Φράγγο, θέλω να σας πω ότι πρέπει να καταλάβετε πόσο τυχεροί είστε με αυτό που κάνετε. Έχετε την δυνατότητα -για παράδειγμα- να παίζετε μπροστά σε κόσμο. Πρέπει να υπάρχει συνειδητότητα...".

"Για να γίνει κάποιος επαγγελματίας δεν φτάνει να βαράει καλά το τόπι, αλλά θέλει δουλειά στο μυαλό..."

"Όταν ξεκίνησα να κάνω ιστιοπλοΐα, το 1979, τότε δεν είχαμε τίποτα. Έζησα τον άκρατο ερασιτεχνισμό. Αγάπη, συναίσθημα και πάθος σε όλο του το μεγαλείο... Κάτι που ήταν πολύ σημαντικό για εμένα. Γιατί ακόμη αυτό το πάθος και η αγάπη -που κατάφερα και έγινα επαγγελματίας και έφτιαξα το μέλλον μου μέσα από ένα άθλημα άγνωστο- ήταν η κινητήριος δύναμη που με συντροφεύει ακόμη και σήμερα. Το 1994 αποφάσισα και ήθελα να πάω στους Ολυμπιακούς αγώνες. Θυμάμαι είχαμε κερδίσει ένα πρωτάθλημα και όταν με ρώτησε μια πρώην κοπέλα μου 'τι θα κάνεις, θα σπουδάσεις;', εγώ απάντησα πως 'θα γίνω επαγγελματίας, θα γίνω ο πρώτος Έλληνας επαγγελματίας ιστιοπλόος'. Θέλω να σας πω ότι για να γίνει κάποιος επαγγελματίας, δεν φτάνει να βαράει καλά το τόπι, αλλά θέλει κι άλλα πράγματα από πίσω. Και τα άλλα πράγματα, θέλουν δουλειά στο μυαλό. Σπουδές, γνώση, διάβασμα, παρακολούθηση... Όλα αυτά βοηθούν, τα πάντα βοηθούν...".

"Αυτό που κάνετε κάποια στιγμή θα τελειώσει και θα πρέπει να χτίσετε το μέλλον"

"Όπως έχει γίνει σήμερα ο αθλητισμός, υπάρχει το μάρκετινγκ, business, συμβόλαια... Θα τα κάνει ο μάνατζερ αυτά, αλλά όταν εμείς μετά θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε την ζωή, τι θα δούμε; Μια λευκή κόλλα... Γιατί, τότε, δεν θα υπάρχει μάνατζερ και προπονητής, ούτε φυσιοθεραπευτής. Αυτό που κάνετε, κάποια στιγμή θα τελειώσει και θα πρέπει να χτίσετε το μέλλον παράλληλα με αυτό που κάνετε. Αυτό, βέβαια, μου πήρε 4 Ολυμπιάδες για να το συνειδητοποιήσω... Το 1996 ξεκίνησε το Ολυμπιακό όνειρο και έβλεπα την ζωή μου ανά Ολυμπιάδα. Τελείωνε ο ένας κύκλος και το μυαλό μου πήγαινε στον επόμενο.

Στον τρίτο Ολυμπιακό κύκλο, που ήμουν κοντά στην Αθήνα, εκεί άρχισα να καταλαβαίνω πως ο χρόνος τελειώνει. Και ρώτησα τον εαυτό μου 'εσύ τι έχεις κάνει;'. Εγώ είχα τελειώσει την γυμναστική ακαδημία ενώ από ξένες γλώσσες τα αγγλικά ήταν του... δρόμου. Λόγω της ανάγκης που υπήρξε, όμως, προκειμένου να επικοινωνήσουμε με τους ξένους και για να γίνεται η δουλειά μας, τελικά καταφέραμε να μάθουμε αγγλικά και γερμανικά. Γιατί υπήρχε ανάγκη... Οι ξένοι ήταν πιο γρήγορα στα κόλπα με το μάρκετινγκ, τις χορηγίες, τους υπολογιστές... Έτσι στα 30 μας, κάτσαμε στα θρανία να μάθουμε υπολογιστές. Πλέον, τώρα είμαι στην Ολυμπιακή ομάδα της Ολλανδίας και οι άνθρωποι είναι πολύ οργανωμένοι. Όλα τα θέλουν σε excel και powerpoint".

"Παράλληλα με την αθλητική μας δραστηριότητα, να ανταπτύξουμε κι άλλες πλευρές του εαυτού μας"

"Δεν γίνεται να λέμε πως δεν φτάνει ο χρόνος. Αν αρχίσουμε να οργανώνουμε σωστά τον χρόνο, όπως πρέπει, θα αντιληφθούμε ότι παράλληλα με την αθλητική μας δραστηριότητα, θα ανταπτύξουμε κι άλλες πλευρές του εαυτού μας. Ένα πράγμα που συνέβη με μένα είναι πως κατάντησα ένας άνθρωπος ακοινώνητος. Ήμουν συγκεντρωμένος στο να βάζω και να πετυχαίνω στόχους αλλά αυτό δημιούργησε ένα σημαντικό πρόβλημα, το ανικανοποίητο... Το ανικανοποίητο μπορεί να δυσκολέψει την ζωή σας πάρα πολύ. Επίσης, ένα άλλο πράγμα που κατάλαβα, ήταν πως το μέλλον μου περιοριζόταν μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια. Όταν όλα αυτά τα συνειδητοποίησα, άρχισα μετά να ψάχνομαι".

"Άρχισα να ψάχνομαι με πράγματα που δεν είχαν αθλητικό ενδιαφέρον αλλά όλα αυτά με βοήθησαν να αναπτυχθώ σαν άνθρωπος"

"Άρχισα να παρακολουθώ σεμινάρια, άρχισα να βλέπω επαγγελματίες δεξιά και αριστερά, το τι κάνουν και πώς τα καταφέρνουν. Γενικότερα, άρχισα να ψάχνομαι με πράγματα που δεν είχαν αθλητικό ενδιαφέρον αλλά όλα αυτά με βοήθησαν να αναπτυχθώ σαν άνθρωπος. Και να δω αυτό που έκανα, μέσα από ένα άλλο πρίσμα. Μέσα από μια άλλη οπτική. Αυτό σιγά-σιγά, μου έδειξε και μια άλλη πλευρά της ζωής. Ότι κάποια στιγμή, τα φώτα σβήνουν... Ζούμε σε μια γυάλα και σφαίρα. Εγώ την ζω ακόμη και τώρα, απλά τώρα είμαι σε πολύ μεγάλο βαθμό συνειδητοποιημένος.

Στην Ολυμπιακή ομάδα που προπονώ, ανέλαβα ένα δύσκολο κομμάτι, με δύο κοπέλες. Όταν είπα πως θα πετύχω, όλοι γέλαγαν. Οι κοπέλες βγήκαν τρίτες στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και εγώ ξαφνικά έγινα από zero... hero. Η επιτυχία έχει πολλούς πατεράδες και μανάδες. Η αποτυχία είναι personal. Μου έδωσαν συγχαρητήρια από την Ομοσπονδία. Απάντησα με μια μικρή φράση και τους ευχαρίστησα. Aπό zero... hero είναι η ζωή γενικότερα και ειδικότερα σε εμάς στον αθλητισμό. Ο αθλητισμός έχει ένα κακό, έχει το μεγαλύτερο ρίσκο σαν επάγγελμα... Στο μπάσκετ, δεν ισχύει τόσο, γιατί είστε ομάδα. Αλλά και πάλι, ένας τραυματισμός πονάει σε προσωπικό επίπεδο. Για παράδειγμα, παίζεις και ετοιμάζεσαι, μετά φτάνεις στον τελικό της Euroleague και τελευταία στιγμή μπορεί να τραυματιστείς. Ένα, δύο ή τρία χρόνια δουλειάς -το περίμενες πώς και πώς, να παίξεις, να φανείς- αλλά η ευκαιρία έφυγε...".

"Είχα στόχο, είχα διάθεση να πετύχω και είχα αντοχές στα προβλήματα"

"Κάποια στιγμή σκέφτηκα πως πρέπει να σταματήσω τον αθλητισμό μαχαίρι. Να γίνω ένα κοινός άνθρωπος... Μου δόθηκε κάποια στιγμή η ευκαιρία να ανοίξω ένα πρακτορείο ΟΠΑΠ, το οποίο έχω ακόμη. Μετά συνειδητοποίησα πως κι εγώ μπορώ να κάνω κάτι άλλο, να έρχεται ο κόσμος να βλέπει ένα ματς, να παίζει στοίχημα, να πιει κάτι, να διασκεδάσει και να περνάει χαλαρά. Αυτό δούλεψε και μέσα από αυτόν τον τρόπο έχω μια υγιή επιχείρηση. Ήταν η πρώτη μου επαγγελματική επιτυχία. Πίεσα τον εαυτό μου γι' αυτό, γιατί ήθελα κι εγώ να έχω μια κοινή ζωή. Όχι να είμαι συνέχεια με μια βαλίτσα και να ταξιδεύω.

Εκεί πάνω, άρχισα να σκέφτομαι ποια τα συγκριτικά μου πλεονεκτήματα. Ξεκίνησα την βάση μου σαν αθλητής. Αυτή ήταν η πρώτη ιδιότητα. Πρώτα έβαλα τον αθλητή Κώστα, μετά έβαλα τον άνθρωπο Κώστα και μετά τον περίγυρό μου και γενικότερα το περιβάλλον μου, πώς αντιμετώπιζε όλο αυτό το πράγμα. Εκεί άρχισα να βλέπω ότι υπήρχαν όλα αυτά τα στοιχεία που ανέφερε ο κ. Φράγγος. Είχα στόχο, διάθεση να πετύχω, είχα μια αναλυτική σκέψη σε διάφορα πράγματα. Έβλεπα ότι είχα αντοχές στα προβλήματα, δηλαδή μου άρεσε να αντιμετωπίζω πολυσύνθετα προβλήματα. Το σημαντικότερο από όλα ήταν ότι αντί να εστιάζω στο πρόβλημα, εστίαζα στην λύση.

Σιγά-σιγά ανακάλυψα μια άλλη πτυχή του εαυτού μου, που με ιντριγκάριζε πάρα πολύ και ήταν να πετυχαίνω πράγματα που άλλοι θεωρούν ότι δεν μπορείς να κάνεις. Και αυτό ξεκίνησε από το ότι είχα βγει στο εξωτερικό για αγώνες, έχοντας δει αθλητές οι οποίοι ήταν με τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους. Ήταν οργανωμένοι. Εγώ πήγα στην Ολυμπιάδα, μετά έγινα Ολυμπιονίκης, έπειτα παντρεύτηκα. Και συνέχισα... Εκανα την μία μου δουλειά... Γεννήθηκε μετά το πρώτο παιδί και εγώ συνέχισα... Έβλεπα τι γινόταν έξω και πώς οι οικογένειες όλες μαζί είχαν αγκαλιάσει την προσπάθεια του αθλητή και πορευόντουσαν μέσα από αυτή την διαδικασία".

"Μέσα από τον αθλητισμό μπορούμε να δούμε το μέλλον μας μέσα από μια άλλη οπτική"

"Βλέποντας πολλά πράγματα έξω, πριν από 3-4 χρόνια, αποφάσισα να πάρω 5 καταμαράν. Τα έφερα στην Ελλάδα και άρχισα να φέρνω ξένους αθλητές να έρχονται να κάνουν προπόνηση στην Ελλάδα. Όταν άρχισα να κάνω αυτή την σκέψη -παράλληλα με διάφορα άλλα πράγματα που είχα κάνει σε άλλες δουλειές- όλοι μου είπαν πως 'δεν γίνεται'. Αλλά εγώ χαμογέλασα και είπα 'γίνεται..'. Σκέφτηκα πως αν δεν το κάνω τώρα, δεν θα το έκανα ποτέ και θα είχα τον καημό. Και, επίσης, ότι αν υπάρχει έστω και μια πιθανότητα να γίνει, αυτή θα είναι όλη δική μου. Μπήκα στην διαδικασία να αρχίσω να διαβάζω ξανά, να βάζω όλη αυτή την εμπειρία που είχα σε μια σειρά για να δημιουργήσω ένα προπονητικό πλάνο.

Αυτό τελικά δούλεψε και πολύς κόσμος έρχεται για να κάνει προπόνηση με εμάς. Χαίρομαι πάρα πολύ για το ότι πληρώνομαι για να κάνω αυτό που αγαπάω. Αυτό που έχω να σας πω είναι ότι ο αθλητισμός σάς δίνει πάρα πολύ δυνατά στοιχεία, με τα οποία μπορείτε να αντεπεξέλθετε στη ζωή. Έχει κι άλλα, που δεν βοηθούν... Ποια είναι αυτά; Δόξα, χρήμα και ευκολία... Ένα πράγμα έχω να σας πω... Όταν στο μυαλό σας, βάλετε το γεγονός πως αυτό που κάνετε, κάποια στιγμή θα τελειώσει, τότε θα είναι και η στιγμή που θα έχετε όλες τις πιθανότητες να πετύχετε.

Τότε θα συνειδητοποιήσετε πως όλα τα πράγματα έχουν μια αρχή, μια μέση και μια τέλος. Κάθε πράγμα που τελειώνει, είναι η αρχή για κάτι άλλο. Αλλά αυτό το κάτι άλλο, αν εσείς δεν το δημιουργήσετε και θεωρήσετε πως παίζοντας μπάσκετ τώρα και το ότι έχετε πάρει ένα καλό συμβόλαιο γιατί σας το βρήκε ο Γιώργος (Σφαιρόπουλος) θα είναι εσαεί, τότε αυτό θα τελειώσει... Είστε πολύ τυχεροί που έχετε την δυνατότητα να μπορέσετε να ζείτε την ζωή σας, παίζοντας... Το μπάσκετ και ο αθλητισμός, γενικά, είναι ένα παιχνίδι. Έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε αθλητισμό, να κάνουμε κάτι το οποίο μας ευχαριστεί.

Να συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους, να βελτιωνόμαστε συνέχεια μέσα από την προσπάθειά μας ενώ άλλοι άνθρωποι δεν έχουν καν αυτή την δυνατότητα. Μέσα από τον αθλητισμό μπορούμε να δούμε το μέλλον μας, μέσα από μια άλλη οπτική. Όχι μόνο από την οπτική της δόξας. Αυτό -σας το λέω- με μαθηματική ακρίβεια ότι έχει ένα τέλος. Η ζωή δεν τελειώνει εκεί, η ζωή τελειώνει όταν κλείσουμε τα μάτια μας".

Για το μέχρι ποια ηλικία θα αγωνίζεται, απάντησε: "Όσο αντέχω... Είναι μια κοινότυπη ερώτηση που μου κάνουν. Εγώ μέσα από αυτά που κάνω, αντλώ ενέργεια. Ο αθλητισμός είναι ζωή και αυτό με κρατά σε μια διαδικασία εγρήγορσης, πνεύματος και σώματος. Συνεχίζω να προσπαθώ να είμαι ενεργός, για να είμαι ΟΚ εγώ, για να έχω μια καλή ποιότητα ζωής".

Τα εγκώμια του Δημήτρη Φράγγου για την ημερίδα και ο επίλογος του Γιώργου Σφαιρόπουλου

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Δημήτρης Φράγγος στον Γιώργο Σφαιρόπουλο, δίνοντας του συγχαρητήρια για την διοργάνωση της ημερίδας. Συγκεκριμένα απευθυνόμενος προς τους καλαθοσφαιριστές, είπε:

"Αυτή η ημερίδα που σας κάνει ο Γιώργος (Σφαιρόπουλος) είναι πολύ μοναδικό και αυτό δείχνει πως ο Γιώργος δεν σας αγαπάει επειδή είστε αθλητές μπάσκετ και ίσως του φέρετε ένα ποσοστό τώρα που είστε αθλητές. Σας μαζεύει εδώ και σας δείχνει τι μπορεί να γίνει μετά, όταν ο Γιώργος δεν θα έχει κανένα οικονομικό όφελος από εσάς. Ο Γιώργος, δηλαδή, αυτή την στιγμή κάνει κάτι παραπάνω από αυτό που κάνουν όλοι οι μάνατζερ. Είναι πολύ ανθρωποκεντρικό Γιώργο (σ.σ. είπε απευθυνόμενος στον κ. Σφαιρόπουλο) αυτό που κάνεις και μπράβο σου". Στην συνέχεια ο κ. Σφαιρόπουλος ανέφερε: "Νομίζω είναι από αυτά που πρέπει να κάνουμε κι εμείς σαν γραφείο. Να προσέξουμε τους παίκτες".

Στον επίλογό του, ο CEO της Sfera Sports Group Ltd, ανέφερε: "Το πνεύμα της σημερινής μέρας, ήταν να αποκομίσετε ιδέες και γνώση που δεν είναι απαραίτητο να την χρησιμοποιήσετε από τώρα αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και πριν φτάσει το τέλος της καριέρας σας, πρέπει να σκεφτείτε το αύριο. Ευχαριστούμε πολύ τον Σταύρο Σχίζα, που μας είπε για την προσωπική του καριέρα. Για το πώς ξεκίνησε το μπάσκετ στην Αμερική και πώς δημιούργησε μια δική του επιχείρηση και σκέφτεται κι άλλα πράγματα να φτιάξει τώρα έτσι ώστε να είναι έτοιμος για το αύριο. Ευχαριστούμε πολύ τον Γιώργο Παυλίδη, έναν πρώην διεθνή καλαθοσφαιριστή -με πολλές εμπειρίες στο μπάσκετ και στο εξωτερικό- ο οποίος τώρα είναι λέκτορας της ψυχολογίας στο CITY College και σας μίλησε με στατιστικές, με παραδείγματα για το πώς πρέπει σήμερα να εκμεταλλευτείτε σήμερα τα προσόντα που έχετε για το αύριο.

Ευχαριστούμε πολύ τον Δημήτρη Φράγγο, έναν πρώην αθλητή, ο οποίος βρήκε το τι ήθελε να κάνει σε μεγάλη σχετικά ηλικία. Το κάνει καλά, έχει εστιάσει σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που έχει ο ίδιος και οι συνεργάτες του. Ευχαριστούμε, επίσης, τον Κώστα Τριγκώνη, τον πολυνίκη αθλητή της ιστιοπλοΐας έχοντας συμμετάσχει σε τέσσερις Ολυμπιάδες. Ρεαλιστικά και απλά, σας μίλησε για το δικό του το παράδειγμα και σας είπε πώς κατάφερε το δικό του άθλημα να αναπτυχθεί και να διαφημιστεί στην Ελλάδα. Επιπλέον, για το πώς έγινε κι αυτός επιχειρηματίας μέσα από τον αθλητισμό και πώς κάνει κι άλλη δουλειά τώρα, με τις σχολές ιστιοπλοΐας στην Ελλάδα. Τους ευχαριστούμε όλους. Ιδέα του Σταύρου Σχίζα ήταν να σας δωρίσουμε ένα οικονομικό βιβλίο που έχει γίνει best seller".