Παυλίδης:


Ο Γιώργος Παυλίδης, κατά την ομιλία του, είπε: "Ήμουν 13 χρόνια επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Στην Γερμανία, στην Ισπανία και εδώ. Το 2009 αποσύρθηκα από την ενεργό δράση. Σπούδασα ψυχολογία. Αποφοίτησα από το University of Sheffield, International Faculty, CITY College. Ξεκίνησα διδακτορικό στο University of Sheffield και τελείωσα τον περασμένο Αύγουστο. Τα τελευταία χρόνια, είμαι λέκτορας και ερευνητής και ασχολούμαι ενεργά με το κομμάτι του αθλητισμού".

Στην συνέχεια ο κ. Παυλίδης ζήτησε από τους καλαθοσφαιριστές να συστηθούν ονομαστικά και να αναφερθούν στις σπουδές τους και μετέπειτα υπογράμμισε: "Ενδιαφέρεστε για το μέλλον σας από όσο κατάλαβα, γι' αυτό και ακολουθείτε τις σπουδές σας. Αυτά τα οποία θα σας πω, θα σας φανούν αυτονόητα ή λογικά, αλλά δεν βασίζονται στην δική μου προσωπική γνώμη, ούτε έχουν κάποιο ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα. Οι ψυχολόγοι είναι επιστήμονες και βασίζονται πολύ σε εμπειρικά δεδομένα τα οποία προέρχονται μέσα από έρευνες. Και αυτά είναι πράγματα τα οποία θα συζητήσουμε".

Σε εκείνο το σημείο ο κ. Παυλίδης ανέφερε στους παρευρισκόμενους διάφορους μέσους όρους που αφορούν γενικότερα τους καλαθοσφαιριστές. Μεταξύ άλλων, τον μέσο όρο σχετικά με τα χρόνια καριέρας τους (π.χ. στο ΝΒΑ) ή τον μέσο όρο των χρημάτων που "βγάζουν" και ακολούθως τόνισε πως "στην Γερμανία, μόλις ένα 9% των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών που αποσύρθηκαν από την ενεργό δράση, θεωρητικά δεν θα χρειαζόταν να ξαναδουλέψουν στην ζωή τους, λόγω της περιουσίας που απέκτησαν μέσω του αθλητισμού. Το ποσοστό των αθλητών που σταματούν την καριέρα τους παγκόσμια και έχουν περιουσία που θα μπορούσε κανονικά να μην χρειαστεί να ξαναδουλέψουν, είναι πολύ μικρό. Μέσα σε λιγότερο από πέντε χρόνια, το μεγαλύτερο ποσοστό χάνει την περιουσία του μετά το τέλος της καριέρας τους. Ποιος είναι ο λόγος; Όταν μεγαλώνουμε εμείς ή όταν μεγαλώσαμε εμείς ως αθλητές, έπρεπε να αφιερώσουμε κάποιο χρόνο γι' αυτό.

Κατά μέσο όρο, χρειαζόμαστε τουλάχιστον 10 χρόνια και περίπου 10.000 ώρες εντατικής προπόνησης ώστε να είμαστε καλοί σε αυτό που κάνουμε. Δηλαδή, να είμαστε καλαθοσφαιριστές... Που σημαίνει πως είχαμε πολύ λίγο χρόνο για οτιδήποτε άλλο. Μεταξύ αυτών και το σχολείο. Το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών-μαθητών αναφέρουν ότι δεν μπορούν να καταφέρουν να συνδυάσουν το σχολείο και την εκπαίδευση. Γι' αυτό αναφέρονται πολύ στο δίλημμα, σχολείο ή αθλητισμός. Πόσες ώρες πιστεύετε ότι ξοδεύει την εβδομάδα ένα παιδί σε εντατική προπόνηση και σχολείο μαζί, κατά την διάρκεια της εφηβείας; Συνδυαστικά... Είναι 42-95 ώρες. Ο μέγιστος χρόνος από τον νόμο που μπορείς να υποχρεώσεις κάποιον να δουλέψει την εβδομάδα, είναι 40 ώρες. Υπάρχουν πολλοί έφηβοι αθλητές που ξοδεύουν το διπλάσιο.

Από αυτά τα παιδιά τα οποία αφιερώνονται και δεσμεύουν τον εαυτό τους σε ένα εντατικό πρόγραμμα προπόνησης και σχολείου, ένα 2-10% γίνεται επαγγελματίες παίκτες. Κι αυτό, σε πολύ δομημένα προγράμματα. Για παράδειγμα, ξέρετε τις ποδοσφαιρικές Ακαδημίες... Παίρνουν τα παιδιά και αυτά μένουν σε ξενώνες. Κάνουν προπόνηση και το σχολείο πολλές φορές θυσιάζεται. Από αυτό το 2-10% γίνονται επαγγελματίες. Τα υπόλοιπα παιδιά έχουν να παλέψουν με ελλείμματα και το πρώτο από αυτό είναι η εκπαίδευσή τους. Αφιερώθηκαν πάρα πολύ στον αθλητισμό, όχι τόσο πολύ στο σχολείο. Το δεύτερο έλλειμμα είναι η κοινωνικότητα. Ξεριζώθηκαν από τους φίλους. Ουσιαστικά ό,τι κοινωνικότητα είχαν, ήταν μέσα σε αθλητικά πλαίσια. Το αθλητικό πλαίσιο τελείωσε γιατί δεν έγιναν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και έπρεπε να μάθουν ξανά πώς να φέρονται εκτός αθλητικών πλαισίων".

"Το μπάσκετ να αποτελεί κεφάλαιο στην ζωή χρησιμοποιώντας το για το καλό του επαγγελματικού, προσωπικού και κοινωνικού σας βίου"

"Για ένα πράγμα είμαστε σίγουροι. Ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει η καριέρα σας. Γι' αυτό εγώ είμαι εδώ για σας μιλήσω, για το πώς μπορείτε να προετοιμαστείτε ακόμη καλύτερα έτσι ώστε το μπάσκετ -αφότου τελειώσετε- να αποτελεί ένα κεφάλαιο στη ζωή σας, κάτι το οποίο εσείς θα μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για το καλό του επαγγελματικού, προσωπικού και κοινωνικού σας βίου, παρά το μπάσκετ να γίνει κάτι το οποίο θα σας δημιουργήσει ελλείμματα. Τι πιστεύετε ότι σας προσφέρει το μπάσκετ έτσι ώστε όταν τελειώσετε να μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για τον επαγγελματικό σας και τον προσωπικό σας βίο; Οι γνωριμίες μπορεί να είναι ένα από αυτά αλλά το πρώτο πράγμα που θα ήταν καλό να κάνετε, είναι να αρχίσετε να ομιλείτε την μη αθλητική γλώσσα του επαγγελματικού χώρου. Να αρχίσετε λίγο-λίγο να την μαθαίνετε.

Γιατί κάποια πράγματα ονομάζονται αλλιώς στον επαγγελματικό βίο και τα οποία τα ζητούν. Για παράδειγμα, εσείς είστε πάρα πολύ καλοί να δουλεύετε σε ομαδικό πλαίσιο. Έχετε μια πολύ καλή δυνατότητα στο να ακολουθείτε οδηγίες και αυτό δεν το έχουν όλοι στον επαγγελματικό βίο. Είστε πολύ καλοί στο να δέχεστε κριτική. Δεν το έχουν όλοι αυτό... Είστε πολύ καλοί στο να θέτετε στόχους. Είστε πολύ καλοί στο να είστε συνεπείς. Είστε πολύ καλοί στο να επιμένετε στον στόχο. Επίσης, είστε πολύ καλοί στο να ταυτίζεστε με την ομάδα εργασία σας, που αυτή την στιγμή είναι η ομάδα σας. Αυτά που είπα, μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε οπουδήποτε πάτε για να κάνετε μια αίτηση για δουλειά".

"Ο τρόπος που κοινωνικοποιούμαστε, δεν γίνεται να είναι μόνο με τον κώδικα που έχουμε αναπτύξει μέσα στον αθλητισμό"

Ακολούθως, ο κ. Παυλίδης ανέφερε: "Σχετικά με το βιογραφικό, πόσα δευτερόλεπτα αφιερώνει ένας εργοδότης όταν βλέπει ένα βιογραφικό, πριν το απορρίψει; Τρία δευτερόλεπτα... Αν δει δομή που είναι κακή, το απορρίπτει. Οπότε, καλό θα ήταν να μάθετε πώς γίνεται ένα βιογραφικό. Τώρα η τάση είναι να στέλνεις ένα βιογραφικό, μετά πας σε μια συνέντευξη αλλά πλέον θέλουν και video βιογραφικό. Δηλαδή, να κάτσεις μπροστά στην κάμερα και να παρουσιάσεις τον εαυτό σου. Νέα τάση... Καλό είναι να τα μάθετε αυτά.

Όσον αφορά μια νέα εργασία, επειδή έχετε μάθει ως ικανότητα να είστε προσηλωμένοι στον στόχο, αυτό θα βοηθήσει. Ποια πιστεύετε πως μπορούν να είναι τα ελλείμματά σας από τον αθλητισμό; Ας αρχίσουμε από το κοινωνικό κομμάτι. Έχετε παρατηρήσει ποτέ τον τρόπο που μιλάτε, η συμπεριφέρεστε ή κοινωνικοποιείστε μέσα στην ομάδα και εκτός της ομάδας; Πολλές φορές δεν έχει διαφορά, αλλά είναι πολύ διαφορετικό από ότι έχουν μάθει να μιλάνε, ή έχουν μάθει να κοινωνικοποιούνται τα άτομα εκτός αθλητικού πλαισίου. Είστε ψηλοί, είστε και γυμνασμένοι...

Ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να μιλάμε, αρχίζει να γίνεται απειλητικός για τους υπόλοιπους. Είτε για τον κοινωνικό περίγυρο, είτε μέσα στον εργασιακό χώρο και θα δημιουργήσει προβλήματα. Οπότε, ένα καλό πράγμα να βάλουμε στο μυαλό μας είναι πως ότι ο τρόπος που κοινωνικοποιούμαστε, δεν γίνεται μόνο με τον κώδικα που έχουμε αναπτύξει μέσα στον αθλητισμό".

"Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζετε τι θέλετε να κάνετε μετά το μπάσκετ"

"Πάρα πολλοί αθλητές, όταν σταματούν την καριέρα τους, δεν γνωρίζουν τι να κάνουν. Έχω πάρα πολλούς πρώην συναδέλφους οι οποίοι με παίρνουν τηλέφωνο και με ρωτούν τι να κάνουν. Εγώ ήξερα πως ήθελα να γίνω ψυχολόγος, αλλά δεν είχα σπουδάσει. Πρώτα σταμάτησα το μπάσκετ και μετά σπούδασα. Πόσο πιο προετοιμασμένος θα ήμουν αν είχα σπουδάσει κατά την διάρκεια; Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζετε τι θέλετε να κάνετε μετά το μπάσκετ. Και αν είναι αυτό που έχετε σπουδάσει ή κάτι άλλο. Δεν είναι απαραίτητο να κάνετε αυτό που σπουδάσατε.

Οι σπουδές σας είναι εφόδιο. Είναι κάτι που καλό είναι να ολοκληρωθεί, δίχως όμως να είναι και απαραίτητο. Ίσως μερικοί από εσάς να θέλετε να γίνετε επιχειρηματίες. Ξέρετε ποιο είναι το ποσοστό επιτυχίας μιας επιχείρησης μετά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της; Είναι 10%. Το 90% κλείνει μετά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας. Ξέρετε, πόσοι συνάδελφοί μας έχουν επενδύσει μετά το τέλος της καριέρας τους, σε καφέ ή εστιατόριο; Που έχουν ακόμη πιο χαμηλό ποσοστό επιτυχίας μετά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας... Δεν είναι παράξενο, αν δεν γνωρίζετε τι θέλετε να κάνετε μετά το τέλος της καριέρας σας".

"Φαντάζεστε ψυχολογικά τι κενό δημιουργείται όταν σταματήσετε το μπάσκετ; Δημιουργεί την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τον εαυτό μας"

"Η αλήθεια είναι πως κατά την διάρκεια της εφηβείας, όλοι μας επενδύσαμε πολύ χρόνο στον αθλητισμό και είναι η περίοδος στην οποία ένας άνθρωπος χτίζει ταυτότητα. Ακούς να λένε 'είμαι καλός μαθητής', ή 'εγώ είμαι ο αλήτης' ή 'εγώ είμαι ο ωραίος'. Μια ταυτότητα... Εμείς, λοιπόν, είμαστε αθλητές κι αυτό ενισχύεται πολύ κατά την περίοδο της ενηλικίωσής μας. Η έννοια της ταυτότητας είναι σημαντική γιατί είναι ο ψυχολογικός μηχανισμός που δίνουμε αξία στον εαυτό μας.

Λέμε 'είμαι καλός αθλητής, άρα αξίζω', ή 'δεν είμαι καλός αθλητής, άρα δεν αξίζω'. Ή 'είμαι ωραίος, άρα αξίζω', ή 'δεν είμαι ωραίος, άρα δεν αξίζω'. Και ερχόμαστε στο μπάσκετ... Αποσυρόμαστε... Υπάρχει ταυτότητα του αθλητή μετά την απόσυρση; Υπάρχει αναγνωρισιμότητα; Όλα αυτά εξαφανίζονται από την μία μέρα στην άλλη... Φαντάζεστε ψυχολογικά, τι κενό δημιουργεί αυτό; Δημιουργεί την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε ξανά τον εαυτό μας. Είναι τεράστιο εφόδιο για μετά το τέλος της καριέρας σας στο μπάσκετ, να έχετε και μια δεύτερη ταυτότητα αναφορικά με το τι θέλετε να γίνετε. Όλα αυτά που αναφέρω, έχουν την έννοια του προγραμματισμού".

"Μελέτες λένε πως όταν είναι επιλογή ενός αθλητή να σταματήσει το μπάσκετ, αυτό έχει το καλύτερο αποτέλεσμα"

"Το κακό είναι πως δεν ξέρουμε πότε θα σταματήσει η καριέρα μας. Για παράδειγμα, τον τραυματισμό δεν μπορείς να τον προγραμματίσεις. Ένας λόγος (για το τέλος της καριέρας) μπορεί να είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος. Ή να μην υπάρχει ενδιαφέρον για εμάς, είτε λόγω τραυματισμού, είτε γιατί υπάρχει η φθορά του χρόνου. Μελέτες λένε πως από όλες τις πιθανότητες που υπάρχουν να σταματήσει ένας αθλητής την καριέρα του, αυτά που αποτελούν επιλογή του έχουν το καλύτερο αποτέλεσμα. Γιατί αν κάποιος επιλέξει να σταματήσει, έχει βρει ήδη το κίνητρο να αποκτήσει μια εναλλακτική ταυτότητα. Να έχει μια συνέχεια, δηλαδή, ακριβώς μετά το τέλος της καριέρας του. Και επιπλέον, έχει επιλέξει και την στιγμή... Οπότε, νιώθει και προετοιμασμένος".

"Όταν σταματήσει η καριέρα μας, το μεγαλύτερο ποσοστό του κοινωνικού μας βίου το οποίο είναι αθλητικό, θα καταρρεύσει"

"Ανακεφαλαιώνοντας... Πάρα πολύ ωραίος ο αθλητισμός και η ενασχόλησή του. Μπράβο σας που το κάνετε ή μπράβο μας που το κάναμε. Όλο αυτό θα σας αφήσει ένα μεγάλο κεφάλαιο. Φιλίες που θα κρατήσουν μια ζωή. Ένα κοινωνικό δίκτυο, που με μερικά άτομα, θα είναι ισχυρό. Όπως για παράδειγμα ο Γιώργος (Σφαιρόπουλος) με μένα. Εμπειρίες που θα θυμάστε, πρωταθλήματα, απογοητεύσεις, στιγμές κωμικές, στιγμές δύσκολες... Θα σας αφήσει ικανότητες που θα μπορούν να μεταφερθούν στον επαγγελματικό σας βίο. Αρκεί να τις αναγνωρίσετε πρώτα.

Αλλά... Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Όταν σταματήσει η καριέρα μας, το μεγαλύτερο ποσοστό του κοινωνικού μας βίου το οποίο είναι αθλητικό, θα καταρρεύσει και δεν θα υπάρχει γύρω μας. Όπως και το σύστημα υποστήριξης που είχαμε. Προπονητής, μάνατζερ, φίλαθλοι, ομάδες... Από την μια στιγμή στην άλλη, θα καταρρεύσει η έννοια της ταυτότητας που έχουμε. Αν δεν σπουδάσετε ή αν δεν επενδύσουμε πάνω σε ικανότητες μη αθλητικές, θα βρεθούμε σε μειονεκτική θέση απέναντι σε αυτούς που είναι ίδια ηλικία με εμάς, αλλά δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τον αθλητισμό".

"Πρέπει να υπάρχουν κάποια εφόδια ώστε μόλις σταματήσετε την καριέρα σας, να υπάρχει μια ταυτότητα μετά"

"Τα εμπειρικά δεδομένα δείχνουν πως αυτοί που σταμάτησαν τον αθλητισμό με αυτούς που δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τον αθλητισμό, έχουν πολύ χαμηλότερο μισθό και είναι χαμηλότερα αμειβόμενοι του μέσου όρου. Η προετοιμασία, καλό είναι να μην περιορίζεται στον αθλητισμό. Μόνο το 24% των αθλητών που αποσύρονται, καταφέρνουν να βρουν δουλειά στο χώρο τους. Στην δική μας περίπτωση, στο μπάσκετ... Πρέπει να υπάρχουν κάποια εφόδια ώστε μόλις σταματήσετε την καριέρα σας, να μπορέσετε να έχετε μια ταυτότητα μετά.

Να έχετε κάποια χρήματα στην άκρη. Πολύ καλά θα κάνετε να συνεχίσετε τις σπουδές σας. Το να πάμε στο Πανεπιστήμιο, είναι ένας τρόπος για να προετοιμάσουμε το επαγγελματικό μας μέλλον. Καλό θα είναι να επενδύσει κάποιος τον χρόνο για να έχει δεξιότητες σε κάτι. Για παράδειγμα, μέσω μιας τεχνικής σχολής. Ή μπορεί να είναι μέσω σεμιναρίων. Μπορεί και μια προσωπική απασχόληση, μέσω της πολύωρης ενασχόλησης με ένα αντικείμενο. Μπορεί, αυτό να γίνει ακόμη και με την ανεξάρτητη μάθηση.

"Να είστε κοινωνικοί εκτός αθλητικών πλαισίων..."

"Στην Ελλάδα το 70% είναι απόφοιτοι Πανεπιστημίων. Στις Βόρειες χώρες, πολλά παιδιά δεν θέλουν να πάνε στο Πανεπιστήμιο και ακολουθούν μια τεχνική σχολή. Ή μια δουλειά που τους προσφέρει εκπαίδευση εν ώρα δουλειάς. Μην θυσιάσετε την κοινωνικότητά σας, δηλαδή τον χρόνο τον ελεύθερο που θα περνάτε με άλλα άτομα, για όφελος των σπουδών ή του αθλητισμού.Είναι πολύ σημαντικό να είστε κοινωνικοί εκτός αθλητικών πλαισίων. Θα σας προσφέρει και θα σας αναπτύξει ικανότητες μη αθλητικές, οι οποίες θα είναι πολύ χρήσιμες μετά το τέλος της καριέρας σας".